Η γιορτή αλληλεγγύης των κοινωνικών λαχανόκηπων Δράμας

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες, 1η Αυγούστου 2012, η γιορτή αλληλεγγύης που διοργάνωσαν η Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και οι καλλιεργητές των κοινωνικών της λαχανόκηπων στο αγρόκτημα του καπνολογικού ινστιτούτου. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Περιφερειάρχης ΑΜ-Θ, ο Αντιπεριφερειάρχης Δράμας, ο Δήμαρχος Δράμας, ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου ΑΜ-Θ, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δράμας, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι. Από νωρίς το απόγευμα εκατοντάδες συμπολίτες μας είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν και να περιηγηθούν στους καταπράσινους κοινωνικούς λαχανόκηπους, ενώ οι καλλιεργητές μάζευαν τη σοδειά της ημέρας για να την προσφέρουν στο βραδινό τραπέζι. Την εκδήλωση άνοιξε με χαιρετισμό του ο Αντιπεριφερειάρχης Δράμας,Γιάννης Ξανθόπουλος, ο οποίος επεσήμανε την αναγκαιότητα για δράσεις που προσφέρουν οικονομική ανακούφιση, αλλά ταυτόχρονα και δημιουργική απασχόληση, στη σημερινή δύσκολη συγκυρία. «Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η συνύπαρξη περισσότερων από 220 ανθρώπων σε έναν χώρο χωρίς σύνορα, χωρίς φράχτες. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι όπου υπάρχει καλή διάθεση μπορούν να ξεπερνιούνται τα όποια προβλήματα. Στόχος μας είναι η προσπάθεια να συνεχιστεί και του χρόνου, ενώ εξετάζουμε ήδη τη δυνατότητα να διπλασιάσουμε την έκταση των λαχανόκηπων την επόμενη καλλιεργητική περίοδο», τόνισε. Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο κ. Θανάσης Μακρής, Περιφερειακός Σύμβουλος με ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στα κινήματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Ο κ. Μακρής, αφού παρουσίασε εν συντομία το θεσμό των κοινωνικών λαχανόκηπων και την ιστορία τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αναφέρθηκε και σε άλλες μορφές δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης όπως οι ανταλλακτικές αγορές, τα χαριστικά παζάρια, τα κοινωνικά και τα συνεταιριστικά παντοπωλεία, τα εναλλακτικά τοπικά νομίσματα. Ακολούθησε η βράβευση του καλύτερου λαχανόκηπου. Το νικητή, Αλέξανδρο Κουσίδη, ανακοίνωσε και βράβευσε με τιμητική πλακέτα ο Περιφερειάρχης ΑΜ-Θ, Άρης Γιαννακίδης, ο οποίος στο σύντομο χαιρετισμό του συνεχάρη τον Αντιπεριφερειάρχη Δράμας για την πρωτοβουλία του και τόνισε τη σημασία των θεσμών αλληλεγγύης την εποχή της κρίσης. Η εκπρόσωπος της επιτροπής των καλλιεργητών, κα Σαρίγκολη, επεσήμανε πως η βράβευση δεν αφορά μόνο την εικόνα και τα προϊόντα του εκάστοτε λαχανόκηπου, αλλά και το ήθος και τη συμβολή του καλλιεργητή στην κοινή προσπάθεια. Παρέδωσε μάλιστα συμβολικά στο νικητή, εκ μέρους της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας, ένα φτυάρι και μια τσάπα για να συνεχίσει την επιτυχημένη του προσπάθεια και τη νέα περίοδο. Στη συνέχεια η κα Σαρίγκολη ανακοίνωσε την πρωτοβουλία των καλλιεργητών να συγκεντρώσουν προϊόντα των λαχανόκηπων και να τα διαθέσουν, μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας του Δήμου Δράμας, σε συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη. Σημείωσε μάλιστα πως πρόθεση της επιτροπής των καλλιεργητών είναι η προσπάθεια αυτή να γίνεται συστηματικά, με την προσφορά μέρους της σοδειάς τους κατά τακτά διαστήματα. Ακολούθησε λαϊκή μουσική βραδιά με δωρεάν φαγητό και ποτό, προσφορά της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας και των καλλιεργητών. διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Σεμινάρια κατάρτισης για αγρότες από το δήμο Μεσολογγίου

Σεμινάρια κατάρτισης για αγρότες από το δήμο Μεσολογγίου και το Ελληνοβρετανικό Κολέγιο

Ο Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου και το Ελληνοβρετανικό Κολλέγιο συνδιοργανώνουν σύντομασεμινάρια κατάρτισης με τα ακόλουθα θέματα:
1. Γενικές αρχές βιολογικής γεωργίας
2. Βιολογική καλλιέργεια ελιάς
3. Βιολογική καλλιέργεια αμπελιού
Το κάθε σεμινάριο έχει διάρκεια 4-5 ωρών και θα προσφέρεται απογευματινές ώρες στις ημέρες που φαίνονται παρακάτω. Στον κάθε συμμετέχοντα θα δοθεί ένα μικρό βιβλίο για κάθε αντικείμενο που θα παρακολουθήσει. Σημειώνουμε ότι τα ανωτέρω σεμινάρια προσφέρονται δωρεάν. Στο τέλος οι συμμετέχοντες θα λάβουν Πιστοποιητικό Παρακολούθησης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ
• Σάββατο, 30/06, 17:00-21:00. Βιολογική γεωργία, Δημοτικό Κατάστημα Κατοχής .
• Σάββατο, 07 /07, 17:00-21:00. Βιολογική καλλιέργεια ελιάς , Δημοτικό Κατάστημα Νεοχωρίου.
• Σάββατο, 14/07,17:00-21:00- Βιολογική καλλιέργεια αμπελιού - Δημοτικό Κατάστημα Κατοχής.
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Νικολογιάννης Φώτιος

ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ
Σκοπός των σεμιναρίων είναι να παρουσιαστούν οι βασικές αρχές Βιολογικής Γεωργίας με βάση την ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία, να αναλυθούν πρακτικές βιολογικής καλλιέργειας της ελιάς και του αμπελιού.


ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ
Τα σεμινάρια απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε αγρότες αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται να δραστηριοποιηθούν σε θέματα βιολογικών καλλιεργειών και αγροτουρισμού.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με:
ΕΛΛΗΝΟΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ Ρεθύμνου 2, 10682 Αθήνα
Τηλ: 210-8217710, Φαξ: 210-8215025
www.ellinovretaniko.gr / sag@bhc.gr
(κα. Δημητρακοπούλου)


Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αυτοτελές Τμήμα Οικονομικής Ανάπτυξης
Γραφείο Αγροτικής Παραγωγής
Νεοχώρι
Τηλ: 2632360013 (κα. Φραγκαναστάση)

ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμπληρώσουν την αίτηση συμμετοχής έως την 27.06.2012 και να την αποστείλουν ηλεκτρονικά στο sag@bhc.gr ή να επικοινωνήσουν κατ’ ευθείαν με το Γραφείο Αγροτικής Παραγωγής στο Νεοχώρι (υπεύθυνη: κα Φραγκαναστάση).
Τα σεμινάρια γίνονται στο πλαίσιο του προγράμματος «Διάδοση και Αξιοποίηση των αποτελεσμάτων προηγούμενων Αγροτικών Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων» (Re-Agro), που επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Project number: 511511-LLP-1-2010-1-BG-KA4-KA4MP). Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα www.re-agro.eu -- διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Μίσθωση αγροτεμαχίων για νέους

Μίσθωση αγροτεμαχίων για νέους (στα Γιάννενα) Αναμένεται σύντομα να "τρέξει" και στην Αττική το πρόγραμμα μίσθωσης αγροτεμαχίων Όπως κάθε Πέμπτη, συνεχίζεται απρόσκοπτα η ανάρτηση αγροτεμαχίων στην διαδικτυακή πλατφόρμα υποβολής αιτήσεων μίσθωσης δημόσιας γεωργικής και κτηνοτροφικής γης. Σήμερα αναρτώνται για δεύτερη φορά αγροτεμάχια της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων. Συγκεκριμένα, αναρτώνται 11 τεμάχια (3 αγροτικής χρήσης και 8 κτηνοτροφικής χρήσης) συνολικής έκτασης 86 στρεμμάτων.Καταληκτική ημερομηνία υποβολής αίτησης μίσθωσης γης για τα νέα αναρτημένα αγροτεμάχια είναι η 18/7/2012. Οι αναρτήσεις από εδώ και στο εξής για όλο το καλοκαίρι θα πραγματοποιούνται κάθε δεύτερη Πέμπτη. Είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η Περιφέρεια Αττικής ολοκλήρωσε τους διοικητικούς ελέγχους των διαθέσιμων αγροτεμαχίων ευθύνης της και ήδη διεξάγει επιτόπιους ελέγχους. Συνεπώς αναμένεται πολύ σύντομα να υπάρξει ανάρτηση αγροτεμαχίων και για την Περιφερειακή Ενότητα Αττικής. Πηγή: ΠΑΣΕΓΕΣ 22/06/2012 Διαβάστε εδώ τις προϋποθέσεις απευθείας μίσθωσης σε Νέους που επιθυμούν να επιστρέψουν στην Αττική Γη : ΥΑ 2556 /13-10-2011 (ΦΕΚ 2290/Β/13-10-2011) Περισσότερα εδώ http://www.opekepe.gr/agrotemaxia.asp κι εδώ http://enaprevezas.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html κι εδώ http://it.opekepe.gr/rentparcels/ διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Κοινωνικό Φαρμακείο στη Λαμία

Συγκέντρωση φαρμάκων για το Κοινωνικό Ιατρείο Λαμίας Στο πλαίσιο της έναρξης λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου αύριο Σάββατο 23 Ιουνίου από ώρα 11:00 έως 13:00 στο κιόσκι στην πλατεία Ελευθερίας οι πολίτες που θέλουν να προσφέρουν φάρμακα που δεν χρησιμοποιούν και έχουν περιθώριο λήξης τουλάχιστον μετά από 6μήνες, μπορούν να τα προσκομίσουν εκεί ή μπορούν να απευθύνονται στους Εφημέριους των Ιερών Ναών των Ενοριών τους ή στις Διευθύντριες των ΚΑΠΗ του Δήμου Λαμιέων της περιοχής τους και να τους τα παραδίδουν. Στην αυριανή έναρξη αυτής της προσπάθειας συγκέντρωσης φαρμάκων θα παρευρεθούν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδας κκ Νικόλαος, ο Δήμαρχος Λαμιέων κ.Γεώργιος Κοτρωνιάς και ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Φθιώτιδας κ.Λεωνίδας Αναγνωστόπουλος. Το Κοινωνικό Ιατρείο: • Θα λειτουργεί σε δύο ειδικά διαμορφωμένους χώρους στο κτίριο του Γ΄ ΚΑΠΗ του Δήμου Λαμιέων (οδός Τυμφρηστού 58) τηλ:22310-22208 • Απευθύνεται σε ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ συμπολίτες μας (δεν έχουν δηλαδή Ασφαλιστικό Φορέα και καμιά Ιατροφαρμακευτική κάλυψη). • Θα λειτουργεί από ώρα 14:30 έως 17:00 καθημερινά από εθελοντές Γιατρούς μετά από τηλεφωνικό ραντεβού που μπορεί να κλείνει στο τηλ:22310-22208 κάθε ενδιαφερόμενος. διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Το Καφενείο Ανέργων σημείο συνεύρεσης ανέργων

Το Καφενείο Ανέργων αποτελεί πρωτοβουλία της συνέλευσης «Άνεργοι/ες από τις Γειτονιές της Αθήνας» και τα έσοδά του προορίζονται για την οικονομική ενίσχυση της συνέλευσης. Στο Καφενείο συναντιόμαστε, συζητάμε, διασκεδάζουμε, χτίζουμε κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, σπάμε την απομόνωση των ανέργων και ενωνόμαστε ενάντια στην απόπειρα εξαθλίωσης της καθημερινότητάς μας.

Μακριά από τη λογική της εμπορευματοποίησης της ψυχαγωγίας, το Καφενείο αποτελεί πάνω απʼ όλα ένα σημείο συνεύρεσης ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων ντόπιων και μεταναστών, ανταλλαγής απόψεων για τα θέματα που μας απασχολούν και αφετηρίας κοινών αγώνων ενάντια στις κυρίαρχες καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις.

Κάθε Τρίτη στις 21:00, στο Αυτόνομο Στέκι (Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων)


επικοινωνία: anergoi_geitonies@espiv.net
http://anergoigeitonion.espivblogs.net/

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Αντρέ Γκορζ: Το μέλλον μπορεί να εφευρεθεί

Οι περίοδοι κρίσης είναι περίοδοι μεγάλης ελευθερίας.
Ο κόσμος αποδιαρθρώνεται, οι κοινωνίες αποσυντίθενται, οι αξίες και οι ελπίδες με τις οποίες ζήσαμε καταρρέουν. Το μέλλον παύει να είναι η προέκταση των προηγούμενων τάσεων. Η κατεύθυνση της εξέλιξης των πραγμάτων είναι συγκεχυμένη, η πορεία της ιστορίας μένει μετέωρη. Επειδή η παλιά τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί και καμία διαφορετική δεν είναι έτοιμη να γεννηθεί, το μέλλον μπορεί να εφευρεθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από πριν.

Δεν είναι πια δυνατό να καταδικάζονται, στο όνομα του ρεαλισμού, όσοι προτείνουν μια θεμελιακά διαφορετική κοινωνία. Αντίθετα, ρεαλισμός σημαίνει να διαπιστώνει κανείς ότι ο «βιομηχανισμός» έχει φτάσει σε ένα στάδιο πέρα από το οποίο η ανάπτυξή του δεν μπορεί να συνεχιστεί: ανακόπτεται από εμπόδια που έχει γεννήσει ο ίδιος.

Αν τίποτα δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν, αυτό οφείλεται ακριβώς σε ό,τι δεν έχει γίνει πριν.
Τα μπλοκαρίσματα δεν μπορούν να ξεπεραστούν με μεμονωμένα μέτρα.
Θα ξεπεραστούν μονάχα με μια συνολική αλλαγή και μετασχηματισμό.
Η έννοια αυτής της αλλαγής και αυτού του μετασχηματισμού δεν είναι προκαθορισμένη, μολονότι διαγράφονται ήδη κάποιες τάσεις του.
Πολλές «έξοδοι από την κρίση» είναι δυνατές, όπως και πολλές μετακαπιταλιστικές και μετασοσιαλιστικές κοινωνίες.
Ο προσανατολισμός σύμφωνα με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η έξοδος από την κρίση είναι το βασικό ζητούμενο.
Εξαρτάται από τις πολιτικές , τεχνολογικές, πολιτιστικές επιλογές που γίνονται σήμερα.

Να δούμε την κρίση

Η παρούσα κρίση, αλλά όχι και η ημερομηνία κατά την οποία θα ξέσπαγε, μπορούσε να προβλεφθεί ήδη από την εποχή κατά την οποία ο πρόεδρος Τζόνσον πανηγύριζε για ην ικανότητα του καπιταλισμού να εξασφαλίζει την αέναη επέκταση και ευημερία.

Μπορούσε να προβλεφθεί όχι μόνο γιατί κανένα σύστημα δεν μπορεί να αναπτύσσεται επ’ άπειρο αλλά και γιατί, ήδη από εκείνη την εποχή, ήταν προφανείς οι δυσκολίες που συναντούσε η αμερικάνικη οικονομία στις προσπάθειές της να εξασφαλίσει την κατανάλωση μιας ολοένα αυξανόμενης παραγωγής.
Η εμπλοκή των Αμερικανών στο Βιετνάμ έπαιξε ένα ρόλο «συγκυριακής στήριξης» που δεν κατανοήθηκε πάντα σωστά.

Ωστόσο η ιδεολογία της αέναης ανάπτυξης ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη ώστε το να αμφισβητήσει κανείς τόσο το εφικτό όσο και το ευκταίο αυτής της ανάπτυξης, για μεν τη δεξιά υποδήλωνε έναν καταστροφισμό κακής ποιότητας για δε την αριστερά ήταν ένα δείγμα εχθρότητας στην «πρόοδο».

Από τότε, τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά δεν έπαψαν να διαχειρίζονται την κρίση σαν να επρόκειτο για μια περαστική διαταραχή.

Σε τρεις μήνες ή σε ένα χρόνο, προβλέπανε, η «ανάκαμψη» της οικονομίας θα διασφάλιζε την επιστροφή στην ανάπτυξη και θα περιόριζε την ανεργία. […]
Ο τρόπος κατανόησης της παρούσας κρίσης είναι αυτός καθαυτός ένα από τα ζητούμενα.

Πράγματι, αυτή η κρίση, μόνο και μόνο από την υπόστασή της, βάζει σε αμφισβήτηση την ορθότητα των προηγούμενων πολιτικών, την προτεραιότητα της οικονομικής διάστασης, τη νομιμότητα της κυρίαρχης ιδεολογίας και του κυρίαρχου πολιτικού προσωπικού, είτε αυτό είναι δεξιό είτε αριστερό.

Γιατί η κρίση κάνει πρόδηλο ότι η λειτουργία της οικονομίας όχι μόνο δεν ελέγχεται αλλά ούτε καν γίνεται κατανοητή από τους ηγέτες και τους διεκπεραιωτές της.

Οι κοινωνίες μας δεν κυριαρχούν πάνω στο μέλλον τους.

Ενώ ζούμε την αποδιάρθρωση αυτού του μέλλοντος, ταυτόχρονα μας υπόσχονται πως αύριο θα ξαναβρούμε τις ελπίδες της προηγούμενης δεκαπενταετίας, που στο μεταξύ έχουν διαψευσθεί.

Όλες οι κυρίαρχες ιδεολογίες συνασπίζονται για να μας εμποδίσουν να δούμε την κρίση σαν το τέλος της βιομηχανιστικής εποχής και την ενδεχόμενη αρχή μιας άλλης, θεμελιωμένης σε κάποια διαφορετική ορθολογικότητα, διαφορετικές αξίες, σχέσεις, ζωή.

Ν' αλλάξουμε σοσιαλισμό

Όταν μιλάμε για βιομηχανιστικό πολιτισμό δε σημαίνει ότι αρνούμαστε ή ότι αγνοούμε τον ουσιαστικά καπιταλιστικό χαρακτήρα του.
Το γεγονός ότι ο βιομηχανισμό είναι κοινός στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό αποκαλύπτει τη δύναμη και τη σημασία αυτής της έννοιας.
Πράγματι, και η κρίση επίσης είναι κοινή στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. […] Ο σοσιαλισμός του μέλλοντος ή θα είναι μεταβιομηχανικός και αντιπαραγωγικός ή δεν θα υπάρξει.
Ο προσδιορισμός του αποτελεί άλλο ένα θεμελιακό ζητούμενο, σε παγκόσμια κλίμακα, δηλαδή πέρα από τα σύνορα που χωρίζουν τους τρεις κόσμους.

Να αλλάξουμε ανάπτυξη

Όπως ο καπιταλισμός, έτσι και ο σοσιαλιστικός βιομηχανισμός, που θέλησε να αποτελέσει το ορθολογικοποιημένο αντίγραφο του πρώτου, δεν διαθέτει την απάντηση στην παρούσα κρίση, ούτε το φάρμακο κατά της πείνας και της εξαθλίωσης[…]

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορούν να ξαπλωθούν σε πλανητική κλίμακα, μια και είναι το ίδιο καταστροφικοί για τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους και τις ισορροπίες, τις απαραίτητες στη συνέχιση της ζωής.

Η λύση στα ιδιαίτερα προβλήματα του κόσμου της πείνας απαιτεί από τον βιομηχανοποιημένο κόσμο να υιοθετήσει ένα μοντέλο κατανάλωσης και παραγωγής λιγότερο σπάταλο, λιγότερο επιδεικτικό, που να γεννάει λιγότερο την εξάρτηση και την ανικανότητα να παράγουμε αυτά που καταναλώνουμε. […]
… η πείνα και η εξαθλίωση […] δεν προκύπτουν ούτε από την «καθυστέρηση» ούτε από την ανεπάρκεια των παραγωγικών δυνάμεων. Προκύπτουν από:

1. Τις αφαιμάξεις που διενεργούν οι βιομηχανοποιημένες καπιταλιστικές χώρες πάνω στους πόρους τους.
2. Τα πολιτικά και κοινωνικά εμπόδια (για τα οποία ο αποικισμός και στη συνέχεια ο νέο-αποικισμός των πολυεθνικών φέρουν τεράστια ευθύνη) που παρεμβάλλονται στη χρησιμοποίηση των δικών τους παραγωγικών δυνάμεων.

Αρκεί να ξέρουμε ότι σε όλες τις χώρες της πείνας το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται ανάμεσα στο 20% και το 60% (εκτίμηση που κατά γενικό κανόνα είναι κατώτερη από την πραγματικότητα μια και δεν παίρνει υπόψη την υποαπασχόληση […]), για να εντοπίσουμε το πρωταρχικό πρόβλημα: να επιτραπεί στους πληθυσμούς να παράγουν τα μέσα διαβίωσής τους με εργαλεία που μπορούν να παράγονται άμεσα και να χρησιμοποιούνται επί τόπου – και όχι να πουλιούνται με πίστωση στις κυβερνήσεις τους ετοιμοπαράδοτα εργοστάσια που θα πληρώνουν μισθούς δυτικού επιπέδου σε τεχνικούς εκπαιδευμένους στη Δύση και θα προσφέρουν σε ένα μηδαμινό ποσοστό του ενεργού πληθυσμού την πρόσβαση στη μισθωτή εργασία και στο αμερικάνικο μοντέλο (αλλά όχι και επίπεδο) κατανάλωσης.

Η ιδέα ενός «ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ» που θα διοχέτευε στον τρίτο κόσμο βιομηχανικά πλεονάσματα που δεν μπορούν να πουληθούν αλλού είναι μια ηλίθια απάτη: προκειμένου, δηλαδή, να «προσφέρει εργασία» (ευχαριστούμε, ω, αφέντες!) στους ευρωπαίους εργάτες, θα μπορούσε να εφοδιάσει χώρες – στις οποίες το 20, 40 ή 60% του πληθυσμού δεν διαθέτει ούτε γη, ούτε εργασία, ούτε μέσα εργασίας- με μηχανές και εργαλεία που επιτρέπουν την εξοικονόμηση εργατικού δυναμικού.
Και αυτές οι μηχανές και τα εργαλεία, τι θα παράγουν και για ποιους αγοραστές;

Καταναλωτικά προϊόντα πάνω απ’ όλα, αυτό εννοείται, για τους καταναλωτές (συμπεριλαμβανομένων και των ανέργων) του πλούσιου κόσμου.
Γιατί στον φτωχό κόσμο δεν υπάρχουν αξιόχρεοι καταναλωτές, ούτε καν για τα προϊόντα των εδαφών που έχουν υφαρπάξει οι γαιοκτήμονες και οι πολυεθνικές.
Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί βοήθειας και ανάπτυξης (ΟΗΕ, UNESCO, UNICEF, Διεθνής Τράπεζα κλπ.) υποχρεώθηκαν να παραδεχτούν την προφανή διαπίστωση:

Η πείνα και η εξαθλίωση δεν πρόκειται να εξαλειφθούν μέσα από την οικονομική ανάπτυξη βιομηχανιστικού τύπου αλλά μέσα από ειδικού τύπου πολιτικές που θα προσφέρουν στον πληθυσμό τη μεγαλύτερη δυνατή πρόσβαση στα μέσα αυτοπαραγωγής (και συγκεκριμένα στη γη) και επομένως στην ίδια την αυτοπαραγωγή. […]

Ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κρίσης είναι το κατά πόσον θα δοθεί ή όχι η δυνατότητα στον προ-βιομηχανικό κόσμο να φτάσει σε ένα μεταβιομηχανικό και μετακαπιταλιστικό τρόπο παραγωγής δίχως να περάσει μέσα από τη γενίκευση των μισθωτών και εμπορευματικών σχέσεων που χαρακτηρίζουν τον βιομηχανισμό.

----- Η ανεργία δεν είναι παρά η ορατή εκδήλωση μιας πολύ πιο ριζικής μείωσης της εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτή η τάση είναι πια αμετάκλητη. Ποια προοπτική απομένει; Που μας οδηγεί η κατάργηση της εργασίας;
Ραλφ Νταρεντορφ
Δ/ντής της London School of Economics

Πριν εκδιωχθούν από τον Παράδεισο, ο Αδάμ και Εύα απολάμβαναν, δίχως να εργάζονται, ένα ψηλό βιοτικό επίπεδο. Μετά την εκδίωξή τους, υποχρεώθηκαν να ζήσουν μέσα στη φτώχεια και να δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ.
Η ιστορία της τεχνικής προόδου των τελευταίων διακοσίων ετών είναι η ιστορία της πεισματικής προσπάθειας να ξαναβρεθεί ο δρόμος του Παραδείσου.
Ωστόσο, τι θα γινόταν αν όλα τα πλούτη προσφέρονταν δίχως να χρειάζεται να δουλεύουμε με αντίτιμο ένα μισθό; Οι άνθρωποι θα πέθαιναν από πείνα στον Παράδεισο εκτός και αν απαντήσουμε με μια νέα εισοδηματική πολιτική στη νέα τεχνολογική κατάσταση.
Βασίλι Λεοντιεφ
Βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας

Να δουλεύουμε λιγότερο, να δουλεύουμε όλοι – και να ζούμε καλύτερα C.F.D.T.
(Γαλλική δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργαζομένων)

----- *Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντρέ Γκορζ, Οι δρόμοι του παραδείσου, διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Αγροτική Αγορά στις 8 Απρ στην Κουλούρα Ημαθίας

Η Ένωση Νέων Αγροτών Ημαθίας προσκαλεί όλους σε μια πειραματική προσπάθεια προσέγγισης των αγροτών-παραγωγών με τους καταναλωτές, σε μια ΑΓΟΡΑ ΑΓΡΟΤΩΝ στην Κουλούρα Ημαθίας (από Θεσσαλονίκη, πριν την έξοδο Βεροίας, στην έξοδο Κούλουρας της Εγνατίας οδού) την Κυριακή, 8 Απρ 2012, από τις 08.00 έως 12.00.
Από το «κίνημα της Πατάτας» της Κατερίνης Πιερίας, στην «Αγροτική Αγορά» της Κούλουρας Ημαθίας, οι προσπάθειες τείνουν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στον παραγωγό και τον καταναλωτή, κυρίως δίνοντας στοιχεία διαφάνειας. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Εφοδιαστική Αλυσίδα περιλαμβάνει και τα προ του αγρότη-παραγωγού (λιπάσματα, σπόροι, τροφές, καύσιμα. ενέργεια κλπ), ενώ ο καταναλωτής πρέπει να δει και την δυνατότητα σύστασης καταναλωτικών Συνεταιρισμών, όπως ο Κοινωνικός Καταναλωτικός Συνεταιρισμός «βίοςcoop» στην Θεσσαλονίκη. Επίσης ότι η πολυεπίπεδη οργάνωση της προσέγγισης πρέπει να περιλαμβάνει τόσο

* προσέγγιση μεγάλων αγροτών-παραγωγών με τις μεγάλες αγορές (Δημοπρατήρια, ως πρωτοβάθμιοι Συνεταιρισμοί), όσο και
* προσέγγιση τοπικών αγροτών-παραγωγών με τους μεμονωμένους τοπικούς καταναλωτές (ΑΓΟΡΕΣ ΑΓΡΟΤΩΝ-παραγωγών-βιοκαλλιεργητών), καθώς και
* προσέγγιση Συνεταιρισμών αγροτών-παραγωγών με Συνεταιρισμούς Καταναλωτών.

Οι οργανωμένοι στην θεσμική Αγροτική Συνδικαλιστική Οργάνωση «Ένωση Νέων Αγροτών Ημαθίας», μέλος της αναγνωρισμένης δια νόμου (3147/2003, άρθρο 20) Πανελλήνιας Ένωσης Νέων Αγροτών-ΠΕΝΑ, υποστηρίζουν «Μία νέα μορφή αγοράς αυτοτελούς και ανεξάρτητης από κάθε άλλη μορφή αγοράς, όπου συμμετέχουν αμιγώς παραγωγοί και έκαστος διαθέτει τα πιστοποιημένα ιδίας παραγωγής προϊόντα του, πρωτογενή ή μεταποιημένα», όπως ήδη κατατέθηκε τροπολογία στην Ελληνική Βουλή στις 23-3-2012, στο Νομοσχέδιο «Βελτίωση Επιχειρηματικού Περιβάλλοντος- Νέα Εταιρική Μορφή- Σήματα- Μεσίτες …».
Ο κ. Νίκος Αγγελόπουλος (6978338698), πρόεδρος της Ένωσης Νέων Αγροτών Ημαθίας, προσκάλεσε αγρότες-παραγωγούς στην 1η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ, στην Κούλουρα Ημαθίας (από Ιωάννινα, αμέσως μετά την έξοδο Βεροίας, στην έξοδο Κούλουρας της Εγνατίας οδού) την Κυριακή, 8 Απρ 2012, από τις 08.00 έως 12.00 και ελπίζει ότι τα συμπεράσματα από την προσέλευση των καταναλωτών θα είναι σημαντικά. Κάθε παρουσία θα είναι και μια σημαντική γνώμη στην θεσμική κατοχύρωση των Αγορών Αγροτών-Παραγωγών-Βιοκαλλιεργητών ( 6978338698).
Για την καταγραφή, Δημήτρης Μιχαηλίδης, 6998282382 διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Εγκαίνια του χώρου Αγοράς του Δικτύου ΤΕΜ Μαγνησίας

Εγκαίνια!

Το Σάββατο 7/4 στις 10:00 η Αγορά του Δικτύου ανοίγει για πρώτη φορά, Βρίσκεται πίσω από τα ΚΤΕΛ, είσοδος επί της οδού Λαχανά (Χάρτης),
Ας είμαστε όλα τα μέλη εκεί προσφέροντας τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μας ανταλλάσσοντας με ΤΕΜ! Υπάρχουν αρκετοί διαθέσιμοι πάγκοι, αλλά όποιος έχει τη δυνατότητα μπορεί να φέρει και το δικό του πάγκο/καρέκλα.
Κατά την διάρκεια της μέρας θα γίνουν διάφορες δραστηριότητες και εργαστήρια. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα της ημέρας εδώ. Αν θέλετε να κάνετε κάποια παρουσίαση ή εργαστήριο δηλώστε το στο 6973 673 893.

Θέσεις Απασχόλησης

Καλούνται όσα μέλη του Δικτύου ενδιαφέρονται, να δηλώσουν συμμετοχή για απασχόλησή με ΤΕΜ (6 ανά ώρα) την ημέρα των εγκαινίων της Αγοράς.
Χρειάζονται 6 άτομα για το κυλικείο και την κουζίνα, 3 άτομα γενικών καθηκόντων και 2 άτομα για τη φύλαξη του χώρου μετά το κλείσιμο της Αγοράς. Για δήλωση συμμετοχής στην Ομάδα Οργάνωσης των Εγκαινίων στείλτε e-mail στο info@tem-magnisia.gr.
Οι επόμενες συναντήσεις της ομάδας είναι Τετάρτη 4/4 στις 14:00 και Παρασκευή 6/4 στις 14:00 στο χώρο της αγοράς.
Σε προσεχή συνέλευση συντονισμού θα τεθεί θέμα δημιουργίας ομάδας λειτουργίας αγορας.

Κουζίνα
Παρακαλούνται τα μέλη του Δικτύου που μπορούν να δανείσουν ηλεκτρικές συσκευές,

όπως π.χ. ψυγείο ή μηχανή φραπέ για την ημέρα των Εγκαινίων να επικοινωνήσουν με την Ομάδα Υποστήριξης Μελών τις ώρες λειτουργίας του γραφείου. διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Έκθεση Φωτογραφίας στην Αίθουσα Τέχνης "ΔΑΒΑΝΕΛΛΟΣ"

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Εργαστήρι "μη βίαιης επικοινωνίας" στη Λαμία

Σας προσκαλούμε στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ "ΜΗ - ΒΙΑΙΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ" που θα πραγματοποιηθεί από τους "Λοκρούς στο Δάσος" - με την υποστήριξη της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας- τις ημέρες Τετάρτη 21 Μαρτίου (α' μέρος) και Δευτέρα 26 Μαρτίου ( β΄μέρος) 2012 στις 18:30 στο ξενοδοχείο Σαμαράς

Πληροφορίες(εδώ) και δηλώσεις συμμετοχής:

Κιτσικόπουλος Δημήτρης (μέλος των Λοκρών στο Δάσος) 6973957010
Καλλέργη Γεωργία (μέλος της Π.Ε.Π.ΛΑ.) 6946285099 διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Η κατάργηση των μεσαζόντων είναι μια πράξη ζώντων

Κυρία και αθίγγανος επιπλέων εν Μαλιακώ, θολώ και μολισμένω:

-Πατάτε κύριε;

-Όχι κυρά μου, εγώ κιλίμια χαλιά!

Το «Κίνημα της Πατάτας» δεν έχει φτάσει ακόμα στο απόγειό του…

Όταν φτάσει, οι πατάτες θ’ απογειώνονται απ’ τα χέρια των καταναλωτών - που θα τις έχουν σε τιμή συμφέρουσα αγοράσει απ’ τους παραγωγούς, που θα τις έχουν πουλήσει με σωστό κέρδος (κάτι σα fair play) - και θα προσγειώνονται στα κεφάλια των πολιτικών (ή Λαμιώτικα: πουλητικών…), που μας έφτασαν εδώ.

Μέχρι τότε το κίνημα θα έχει πλαισιωθεί από ντομάτες - που φθάνει και η σεζόν - ή αγγουράκια, αλλά και γαλακτοκομικά που οργανώνονται οσονούπω.

Επί τέλους οι Έλληνες καταλαβαίνουμε ότι η σβουριχτή είναι καλύτερη απ’ την αρπαχτή!

Οι μέχρι πρότινος κατ’ επάγγελμα φοροειπράκτορες, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να εισπράξουν κι ακατέργαστα γνήσια Ελληνικά προϊόντα• κι όχι μόνο το αντίτιμό τους που λυμαίνονταν τόσα χρόνια! Και για οικονομία στα μεταφορικά, ας σημαδέψουμε κατ’ ευθείαν στο αδηφάγο στόμα τους.

Το θολό τοπίο της ελληνικής πολιτικής θα ξεκαθαρίσει όταν θα βλέπουμε πού πατάμε και πού υπάρχει κινούμενη άμμος (που σηκώνει τόνους ψήφων με ψεύτικες υποσχέσεις και πατάει (-πατάτε κύριε;)) στα κορμιά των ψηφοφόρων, για να περάσει τα μνη- μνη-μνημόνια που τους αποδεκατίζουν σκυμμένους μες το βούρκο.

Η κατάργηση των μεσαζόντων είναι μια αληθινή πράξη ζώντων.
Αν μάλιστα καταργήσει και τα ζώντα ζώα που καβάλησαν τους ανθρώπους τόσα χρόνια και καταργήσει την καβάλα γενικώς, προωθώντας την αυτοδιαχείριση, τότε θα’ ναι μια πράξη αθόρυβα, ειρηνικά κι αναίμακτα πιο επαναστατική από κάθε πολιτική, που αναλίσκεται σε λόγια...

Πατάτε, λοιπόν, και σε λίγο... θα πετάτε!

Μη Ράμνος

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

ΗΜΕΡΙΔΑ: "Ο φυσικός πλούτος της Οίτης και η διαχείρισή του"

Ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Οίτης θα πραγματοποιήσει,
το Σάββατο 10 Μαρτίου 2012 και ώρα 10 π.μ. στο Αμφιθέατρο της
Βιβλιοθήκης του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Τ.Ε.Ι.)
Λαμίας, ημερίδα με θέμα «Ο φυσικός πλούτος της Οίτης και η
διαχείρισή του».

Σας επισυνάπτουμε για ενημέρωσή σας την πρόσκληση και το πρόγραμμα
της ημερίδας.

ΦΟΡΕΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ
ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΡΥΜΟΥ ΟΙΤΗΣ
Ταχ. Δ/νση: Λουτρά Υπάτης
Ταχ. Κωδ.: 35016
Τηλ./Fax: 22310 59007
e-mail: oiti@otenet.gr
web: http://oiti.gr
Πληροφορίες: Ανθούλα Καστανιώτη
Περιβαλλοντολόγος
Υπεύθυνη Ενημέρωσης - Ευαισθητοποίησης Κοινού

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Λαμία: οι πολίτες οργανώνονται από μόνοι τους!

http://www.lamiareport.gr
Οι πολίτες ξεπέρασαν τις συλλογικότητες και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες από μόνοι τους. Τα μηνύματα, που έρχονται στο LR, είναι ότι κυρίως μέσα από τους χώρους εργασίας, οργανώνονται και καταγράφουν τις παραγγελίες , ενώ στην συνέχεια αναζητούν μέσα από το ίντερνετ επαφή απ΄ευθείας με τους παραγωγούς για να πετύχουν τις καλύτερες τιμές. Κατ΄ αρχήν οι συνάδελφοι μεταξύ τους και μετά ο γνωστός του γνωστού, ο συγγενής, ο κουμπάρος και πάει λέγοντας...Τις 3 τελευταίες ημέρες έχουν παραγγελθεί πολλοί τόνοι πατάτας και όλοι ψάχνονται και για άλλα προϊόντα...

Οι πληροφορίες θέλουν το κίνημα της "πατάτας" στη Φθιώτιδα να έχει ξεκινήσει από τους πυροσβέστες, όπου τα μπλοκάκια με τις παραγγελίες έχουν πάρει κυριολεκτικά φωτιά, ενώ φαίνεται να επεκτείνεται και σε άλλες υπηρεσίες και κλάδους..

"Βαρεθήκαμε να περιμένουμε..γιατί σε άλλους νομούς τα καταφέρνουν και οργανώνονται. Εμείς εδώ στις πλατείες είμαστε 50-100 άτομα και τσακωνόμαστε μεταξύ μας ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Τον κόσμο που πεινάει δεν τον ενδιαφέρουν τα κόμματα. Το μόνο που θέλουν είναι πρωτοβουλίες και πρακτικές λύσεις για να πάρουν μια ανάσα στα οικονομικά τους, αφού καθημερινά νιώθουν να πνίγονται..", έλεγε στο LR, ένας απλός πολίτης.

Κάλεσμα για την Τετάρτη

ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 8 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΙΑΚΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΣΤΗ ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ ΒΡΩΣΙΜΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ.

Εμπνεόμενοι από το παράδειγμα των συνανθρώπων μας από την Κατερίνη οι οποίοι διέθεσαν πατάτα στη μισή τιμή ερχόμενοι απ΄ευθείας σε επαφή με παραγωγό από το Νευροκόπι (75 τόνοι σε 20 ώρες μέσω διαδυκτίου!!!) αχρηστεύοντας τον μεσάζοντα, πάμε όλοι μαζί να οργανώσουμε τις δικές μας δράσεις αυτομείωσης των τοκογλυφικών τιμών στα αγροτικά μας προϊόντα.

Καλούμε λοιπόν όσους παραγωγούς της περιοχής μας και όσους καταναλωτές ενδιαφέρονται, την Τετάρτη στις 8 το βράδι στο Εργατικό Κέντρο, να έρθουν για να βρούμε μαζί τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιήσουμε την αυτοδιάθεση βρώσιμων καταρχάς αγροτικών προϊόντων (όπως πατάτα, λάδι, ρύζι) μέσω απ΄ευθείας παραγγελιών από τους καταναλωτές. Στην προσπάθεια αυτή θα χρειαστεί η συμμετοχή, το μυαλό και οι προτάσεις όλων. Είμαστε όμως σίγουροι ότι σύντομα θα μπορέσουμε να διαθέσουμε προϊόντα σε αληθινές τιμές σε έναν ανοιχτό χώρο στην πόλη μας. Κόντρα στην εξαθλίωση, την πείνα και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που επιβάλλουν οι «δανειστές» σε συνεργασία με τους εκπροσώπους του ντόπιου δικτατορικού καθεστώτος, ορθώνουμε το δικό μας τείχος αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και αυτοπροστασίας. Δεν θα μας τρελάνουν αυτοί, θα τους τρελάνουμε εμείς!

Οι Συλλογικότητες της Λαμίας (ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΛΑΜΙΑΣ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΜΙΑ, ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΕΠΑΜ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ, ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΕΜ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ , ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ και όλοι οι αυτόνομοι ενεργοί πολίτες της Φθιώτιδας) διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Και ελαιόλαδο χωρίς μεσάζοντες

Σαν «βροχή» πέφτουν τα αιτήματα πολιτών για αγορά φθηνών και ποιοτικών προϊόντων, χωρίς μεσάζοντες, στην ιστοσελίδα της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Νομού Πιερίας, μετά το επιτυχημένο «πείραμα» της πατάτας. Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Πιερίας κινείται πλέον στο ρυθμό των ίδιων των πολιτών, δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων το μέλος της Κώστας Τζομίδης, εξηγώντας ότι ήδη προλειαίνεται το έδαφος προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία αγοράς ελαιολάδου απευθείας από τους παραγωγούς, με στόχο να παρακαμφθούν οι μεσάζοντες και να φτάσει το προϊόν στα νοικοκυριά σε πολύ χαμηλές τιμές. Όπως εξήγησε, σε έρευνα που διεξήχθη μέσω της ιστοσελίδας της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Νομού Πιερίας, οι πολίτες, σε ποσοστό 54,8% επέλεξαν το ελαιόλαδο ως το προϊόν που θα επιθυμούσαν να διακινηθεί κατά τον ίδιο τρόπο με την πατάτα. Στη λίστα των προτιμήσεων των πολιτών συγκαταλέγονται, επίσης, τα εξής προϊόντα: αλεύρι (10,7%), μακαρόνια (8,5%), φασόλια (7,9%), ρύζι (7,4%), πατάτες (3,8%) κρεμμύδια (3,1%), φακές (2,3%) και ρεβίθια (1,5%). Μάλιστα, σε ό,τι αφορά ειδικότερα τα φασόλια, όπως ανέφερε ο κ. Τζομίδης, η Ομάδα βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο διαπραγματεύσεων με παραγωγό των Πρεσπών και δεν αποκλείεται- εφόσον οι συζητήσεις ευοδωθούν- τα φασόλια να φτάσουν στα χέρια των ενδιαφερόμενων καταναλωτών ως και 50% φθηνότερα. Όπως διευκρίνισε ο κ. Τζομίδης, σε κάθε συμφωνία που συζητείται, προτού κλείσει οριστικά, η ομάδα διασφαλίζει στο μέγιστο δυνατό βαθμό ότι τα προϊόντα που διανέμονται στους καταναλωτές είναι υψηλής ποιότητας. «Κοιτάμε τα πιστοποιητικά των παραγωγών, ενώ, εάν κριθεί αναγκαίο, ιδίως για τη διάθεση ευπαθών προϊόντων, δεν αποκλείεται να καταφύγουμε για αναλύσεις ακόμα και στο Χημείο του Κράτους» ανέφερε χαρακτηριστικά. Στο μεταξύ, συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το προσεχές Σάββατο 3 Μαρτίου, οπότε και θα παραδοθούν άλλοι 75 τόνοι πατάτας σε 1.100 οικογένειες της Κατερίνης και πολίτες γειτονικών Νομών. Αντίστοιχη δράση οργανώνεται και στη Βέροια, όπου τα μέλη της «Οικολογικής Ομάδας Βέροιας» θα διαθέσουν πατάτες με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή από τον παραγωγό κατευθείαν στον καταναλωτή. Αθήνα, Βόλος, Λάρισα και Θεσσαλονίκη βρίσκονται, επίσης, πολύ κοντά στο να οργανώσουν παρόμοιες δράσεις. ΑΠΕ, TVXS διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Καταργώντας τους μεσάζοντες στην Κατερίνη ...

Μια ιδέα γεννήθηκε από τους «κόλπους» της κρίσης ώστε να χτυπηθεί η ακρίβεια. «Εφόσον δεν μπορεί να το κάνει το κράτος, θα το κάνουμε εμείς» είπαν ορισμένοι παραγωγοί πατάτας στο Νευροκόπι και… κατήργησαν του μεσάζοντες. Αποφάσισαν να πουλήσουν τις πατάτες τους απευθείας στους καταναλωτές μέσω του διαδικτύου παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες (και το ποσοστό που αποκομίζουν από την μεταπώληση αυξάνοντας έτσι την τιμή του προϊόντος) και κατάφεραν να δημιουργήσουν μια πρωτοβουλία που έχει μετατραπεί σε νέα τάση. Εξάλλου, οι καταναλωτές αναζητούν απεγνωσμένα καλύτερες τιμές και σε αυτήν την περίπτωση μπορούν σίγουρα να βρουν το φθηνότερο κατευθείαν από τον παραγωγό. Έτσι μια παρέα νέων ανθρώπων δημιούργησε μία διαδικτυακή πλατφόρμα που φέρνει κοντά τους ενδιαφερόμενους αγοραστές με τους Έλληνες παραγωγούς. Ακολούθησαν οι παραγωγοί της Κατερίνης, της Δράμας και η ιδέα υιοθετήθηκε και από τους Αθηναίους. Το Σάββατο το πρωί στην Κατερίνη οι πατατοπαραγωγοί «ξεπούλησαν» σχεδόν 35 τόνους πατάτες. «Ενθουσιασμένοι» από το εγχείρημα και σ το ίδιο σκεπτικό οι παραγωγοί στον Νέο Κόσμο μαζί με εθελοντές αποφάσισαν να καταργήσουν τους μεσάζοντες που ανεβάζουν τις τιμές ακόμη και των αγαθών πρώτης ανάγκης στα ύψη και κάθε Κυριακή θα τα πωλούν σε τιμές πολύ κοντά σε εκείνες του παραγωγού. Ως χορηγός επικοινωνίας επελέγη το blog www.neoskosmos-athens.blogspot.com, που από καιρό υιοθετεί και πρωταγωνιστεί σε εκστρατείες πάταξης της ακρίβειας. Το blog το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει υιοθετήσει το σύνθημα «Χτυπάμε την κρίση», οι διαχειριστές του οποίου προσπαθούν να πείσουν τους επιχειρηματίες της περιοχής να κάνουν εκπτώσεις και προσφορές ανάμεσα σε άλλα και την εκστρατεία αλληλεγγύης «Το πιάτο της αγάπης». Οι παραγγελίες θα δίνονται ηλεκτρονικά και κατά τη συνάντηση της Κυριακής οι ενδιαφερόμενοι θα κάνουν τις προμήθειές του απευθείας από τους παραγωγούς σε συσκευασίες των 5 κιλών… Εκδήλωση ενδιαφέροντος για τις ποσότητες που επιθυμεί να αγοράσει κάποιος στο e-mail pparatiritis@yahoo.com. Στην ίδια διεύθυνση μπορούν να απευθύνονται και οι παραγωγοί με τις προσφορές τους. Υπενθυμίζεται ότι από προχθές το βράδυ , στις 22:00, ξεκίνησαν και πάλι οι παραγγελίες μέσω διαδικτύου στην ιστοσελίδα της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας για διανομή στις 3 Μαρτίου. Οι παραγγελίες γίνονται στο:www.otoposmou.gr. ΠΗΓΗ: newpost Μπορούμε και μόνοι μας! διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Κοινωνική διδασκαλία στους Αγίους Αναργύρους Αττικής

Στα πλαίσια του (Ε.Δ.Α.) Εναλλακτικού Δικτύου Αλληλεγγύης η Ενωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Αγ. Αναργύρων υλοποιεί σε συνεργασία με τα Λύκεια του Δήμου την Κοινωνική Διδασκαλία. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα δωρεάν φροντιστήριο σε ώρες εκτός μαθήματος. Θα διδάσκουν εθελοντικά 10 προς το παρόν καθηγητές 28 ώρτες την εβδομάδα. διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

τί μπορείτε να κάνετε σε ένα χωράφι 4 στρεμμάτων

Τώρα ο ΑΣΟΠ Αγ Αθανασίου σε συνεργασία με την Green Action, σας έχει μια πρόταση που δεν μπορείτε νʼαρνηθήτε. Ας δούμε τί μπορείτε να κάνετε σε ένα χωράφι 4 στρεμμάτων

Να βάλετε 4 στρέματα ρόδια που θα σας αποδίδουν καθαρά ετησίως ~3000 ευρώ μέσω συμβολαιοποιημένων τιμών.
Το κόστος είναι 1400 ευρώ (350ευρώ/ στρ) και περιλαμβάνει τα φυτά, εγκατάσταση σταγονιδίων και δίχτυα αντιχαλαζικής προστασίας .
Από το 2ο έτος μπορείτε να βάλετε 40-50 κότες, που θα σας κρατάνε το χωράφι καθαρό και θα σας δίνουν κοντά 1000-1500 αυγά ετησίως. Τό αρχικό κόστος τους είναι 250 ευρώ και δεν θέλουν άλλη φροντίδα.
20 κυψέλες με κόστος ~2000 ευρώ θα σας φέρνουν ένα έσοδο ~2500 ευρώ ετησίως και θα γονιμοποιούν τα φυτά σας για μεγαλύτερη παραγωγή.
Ένα μικρό θερμοκήπιο κι ένας λαχανόκηπος ~ 10 τμ θα σας κοστίσουν ~ 1000 ευρώ και θα σας δίνουν ΟΛΑ τα λαχανικά σας αξίας ~ 1000 ευρώ ετησίως.
Επίσης ένα σπιτάκι 50 τμ που θα το χρησιμοποιείτε για ξεκούραση και μικρό εργαστήριο, θα σας κοστίσει γύρω στα 17.000 ευρώ.
Το σπίτι είναι ειδικά σχεδιασμένο για να πάρει ένα Φ/Β 10 kw που θα σας κοστίσει άλλα 21. 000. Η ετήσια απόδοσή του είναι ~7.000ευρώ

Αρα συνοψίζοντας έχουμε:
Επένδυση Αρχικό κόστος Καθ ετήσιο έσοδο
Ρόδια 1.400 3.000
Κότες 200 300
Μελίσια 2.000 2.500
Θερμοκήπιο 1.000 1.000
Σπίτι 17.000
Φ/Β 21.000 7.000
Σύνολο 42.600 13.800
Και σαν δώρο θα μπορείτε με1000 ευρώ να πάρετε μια παλέτα με ΟΛΑ τα τυποποιημένα τρόφιμα που θα χρειαστείτε για την χρονιά. Αυτή περιλαμβάνει λάδια, όσπρια, αλεύρι, ρύζι, μακαρόνια, κρασί, χυμούς , μαρμελάδες κλπ. Όλα προέρχονται από επιλεγμένους παραγωγούς του συνεταιρισμού μας και χρεώνονται σε τιμές παραγωγού. Θα σας γλυτώσουν τουλάχιστον 1000 ευρώ από το να τʼ αγοράσετε από το Σ/Μ και θα ξέρετε τι τρώτε.
Αγαπητέ φίλε.
Ηρθε ο καιρός που η πραγματική παραγωγή είναι η μόνη λύση για την ατομική και εθνική μας επιβίωση.
Μια μικρή φάρμα θα σου δώσει ένα καλό έξτρα εισόδημα και θα σου επιτρέψει να ξέρεις τι βάζεις στο τραπέζι σου.
Ο ΑΣΟΠ Αγ.Αθανασίου και η GREEN ACTION θα είναι δίπλα σου σε κάθε βήμα, ώστε η προσπάθεια σου να αποδώσει γρήγορα κι εύκολα.
Ελπίζουμε να σʼ έχουμε σύντομα μαζί μας πηγή: http://tasoskark.blogspot.com/2012/02/blog-post.html

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Χρόνης Μίσσιος στο tvxs.gr: "Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό"

Χρόνης Μίσσιος στο tvxs।gr:
Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας

02 Φεβ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/83749

Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό" ο Χρόνης Μίσσιος, σ' αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι "για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου, είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα, το οποίο θα φέρει την αλλαγή" και πως "δεν αρκεί, απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε!".

Η σημερινή αντίσταση, ρωτάς, αν είναι να είσαι ο εαυτός σου; Αυτό είναι το σημαντικότερο. Αλλά κι ο εαυτός προς τα πού; Ε, στις πιο μαύρες ώρες ο άνθρωπος ξεφυτρώνει κάτι κάποια στιγμή, αν νιώθει! Για να έχεις συναισθήματα, όμως, πρέπει να νιώθεις συναισθήματα, να έχεις την απαραίτητη αυτογνωσία. Αλλά η σημερινή ζωή των ανθρώπων όπως είναι οργανωμένη είναι και αποσυναισθηματοποιημένη, ή τα συναισθήματα που νιώθει ο σημερινός άνθρωπος, και ιδίως ο νέος άνθρωπος, είναι κυρίως αρνητικά. Είναι συνεχώς αρνητικά φορτισμένος! Είτε θα δει τον προϊστάμενο, είτε θα δει τον μπάτσο, είτε θα δει οποιονδήποτε μέσα σε κάποιες σχέσεις, οι οποίες είναι αρνητικές.

Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό. Λέει ο Μπορις Βιαν: «σ’ ένα σύστημα που εκθειάζει τον πόλεμο και απαγορεύει τον έρωτα», που θεωρεί τον έρωτα αμαρτία, σ’ ένα σύστημα που καθαγιάζει την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, σ’ ένα σύστημα που δεν σέβεται την προσωπικότητα του ανθρώπου, τον υποτάσσει κάτω από μια εξουσία, σ’ ένα σύστημα που παράγει άχρηστα πράγματα.

Σε ένα σύστημα, που η διαφήμιση, είναι ο τρομακτικότερος οδοστρωτήρας του καταναλωτισμού που ισοπεδώνει την ψυχή του ανθρώπου, το νόημα της ζωής του και μετατρέπει τους πόρους του πλανήτη σε απορρίμματα και που δυστυχώς, κανείς τον δεν καταγγέλλει αυτόν τον καρκίνο που λέγεται διαφήμιση, και που «καβαλάει» σε κάθε δημιούργημα ανθρώπινο, είτε πρόκειται για κάποιο κινηματογραφικό έργο, είτε πρόκειται για κάποια συνέντευξη, διακόπτοντας, για να πλασάρει π.χ. την κυρία που γλύφει το παγωτό! Βλέπεις κάτι και σου βάζουν αυτές τις αηδίες και μετά λες τι να έβλεπα πριν; Έχεις ξεχάσει! Πολτοποιούν το μυαλό του θεατή.

Ο ρατσισμός, δε, εναντίον του θηλυκού γένους μέσα στην ελληνική κοινωνία είναι κυρίαρχο στοιχείο. Τι μου λες, εσύ, για Αλβανούς και γι’ άλλους ξένους. Υπάρχει μεγαλύτερος ρατσισμός από το πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα μέσα στην ελληνική κοινωνία; Είναι φριχτά πράγματα αυτά. Δηλαδή, αν κάτσουμε να μιλήσουμε για το πόσες πλευρές του ανθρώπου αγγίζει αυτό το θέμα, θα καταλάβουμε τι έγκλημα συντελείται σήμερα εναντίον της ανθρώπινης ζωής.

Και το πώς αντιμετωπίζονται τα παιδιά; Εκεί είναι τεράστιο πρόβλημα, άλλο πρόβλημα. Τα βάζουν, ενώ απαγορεύεται να δουλεύουν, και τα εκπορνεύουν από μικρά, και κανείς δεν διαμαρτύρεται αν ένα ανήλικο παιδί διαφημίζει γαριδάκια. Τι έγκλημα είναι αυτό; Τόσο άσχημα είναι τα πράγματα... Είναι, περίπου: ο σώζον εαυτόν σωθήτω. Στο Πήλιο, οι φίλοι μου που έχουν πάει εκεί και ζουν καλλιεργώντας τη γη, βρήκαν ένα σύνθημα που λέει: «Μας σκοτώνουν από δέκα χρονών και μας θάβουν στα ογδόντα». Σκοτώνουμε τα παιδάκια, τα θάβουμε μετά στα ογδόντα και λέμε ότι ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε!

Τους βλέπεις και αραδιάζουν παιδιά σ’ έναν κόσμο ο οποίος είναι εφιάλτης και ταυτόχρονα δεν νοιάζονται για τίποτα. Και αναρωτιέσαι: γιατί το κάνουν αυτό και ταυτόχρονα δεν νοιάζονται για τίποτα; Να διαιωνίσουν μόνο τα γονίδια και το DNA; Και σε όλα αυτά, επίσης, κανείς δεν αντιδρά.

Εγώ, νιώθω πλούσιος επειδή συμμετείχα στα οράματα και στα ιδανικά της εποχής μου, έστω κι αν αυτά εξελίχτηκαν, όπως εξελίχτηκαν. Γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα «ζώον». Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…

Όταν μεταλλάσσονται οι άνθρωποι, και παύουν να είναι άνθρωποι, μαθαίνουν να παίρνουν μονάχα και όχι να δίνουν. Και αυτό είναι μια μονοσήμαντη σχέση και αρνητική. Είναι η κυρίαρχη σκέψη του λογοκρατούμενου δυτικού πολιτισμού. Διότι υπάρχει και μια άλλη σκέψη και φιλοσοφία: όταν δίνω κάτι, κερδίζω περισσότερο! Όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία έχω έντεκα, λένε οι σοφοί μας. Ενώ ο λογοκρατούμενος δυτικός πολιτισμός λέει, αντίθετα, ότι όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία, μού μένουν πέντε. Γιατί; Διότι το κεντρικό σημείο της «φιλοσοφίας» τους είναι τα αντικείμενα και όχι τα συναισθήματα.

Αυτό, δηλαδή, που είχε πει ο Επίκουρος πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια: προσέχτε, γιατί οι κτήσεις γίνονται κτήτορες και σας κάνουν δούλους! Ποιος τον άκουσε; Ποιός μπορεί σήμερα να καταλάβει αυτό το… ανώμαλο αριθμητικό σύνολο: 8-3=11;

Κι όμως… Παλιότερα, που έρχονταν οι Αλβανοί και τους αντιμετωπίζαμε σαν εγκληματίες, κλέφτες, φονιάδες, γύριζα από τον Αγ. Στέφανο, ήταν χειμώνας και χιόνιζε στον δρόμο και βλέπω ένα ζευγάρι να περπατάει μέσα στο χιόνι και στο βοριά, η γυναίκα κρατούσε ένα μωρό τυλιγμένο με κουβέρτες στην αγκαλιά της και ο άντρας πήγαινε από δίπλα. Σταμάτησα δίπλα τους και τους ρώτησα που πάτε; Μου λένε -στραβά κουτσά συνεννοηθήκαμε- πάμε στο Κέντρο Υγείας. Τους βάζω, λοιπόν, μέσα στο αυτοκίνητο – αυτοί απόρησαν- και τους πάω στο Κέντρο Υγείας. Κανονίζω, εκεί, να τους δει ο γιατρός... Ε, αυτό το βλέμμα που μου έριξε η γυναίκα, είχε τόση ευγνωμοσύνη, τόσες ευχαριστίες, που εγώ δεν θα το ξεχάσω στη ζωή μου. Κάθε φορά που κάνω μια τέτοια πράξη, ζω πολύ καλά για αρκετό καιρό. Όταν δίνεις κάτι, πάντα κερδίζεις και κερδίζεις τα πιο πολύτιμα. Κερδίζεις τα καλά συναισθήματα.

Πώς να γεμίσεις συναισθήματα τα οποία να γεννήσουν και πράγματα μέσα σου; Περιμένουν οι σύγχρονοι άνθρωποι πότε θα έρθουν οι διακοπές, να πάνε να κάτσουνε είκοσι μέρες να δούνε κανένα ηλιοβασίλεμα! Αλλά, όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας εκείνο το οποίο διαστρέφεται είναι και η αισθητική πλευρά της ζωής μας. Δηλαδή, δεν είναι μονάχα η ποιότητα ζωής, είναι και αυτή η προσέγγιση, η οποία γίνεται κιτς, που βλέπεις στην τηλεόραση, στα σκουπίδια που μας πετάνε στη μάπα…

Γι’ αυτό λέω, κατ΄ αρχήν να σπάσουμε τις μεγάλες πόλεις, να πάμε στα χωριά μας, να πάμε σε μικρές κοινότητες, σε ανθρώπινα μέτρα. Η κοινωνία είμαστε και εμείς. Όταν αλλάζουμε τον εαυτό μας, αλλάζουμε και την κοινωνία. Δεν φεύγουμε απ’ την κοινωνία, συγκροτούμε μια άλλη στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Ανθρώπινη. Όπου θα μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια, όπου οι λέξεις θα χουν νόημα, το καλημέρα θα ‘ναι καλημέρα, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις, η τρυφερότητα, η αγάπη, ο έρωτας, η δημιουργία, η ζωή, η ανταλλαγή των απόψεων, των ιδεών, της κριτικής σκέψης κι όλα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα θα έχουν νόημα. Ξέρετε με πόσα πράγματα όμορφα μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει έξω από αυτά που μας υποχρεώνει το σύστημα να κάνουμε;

Θυμάμαι μια φορά, μου έχει πει η γυναίκα μου η Ρηνιώ, παλιά στο Σουφλί τον χειμώνα, οι κοπέλες μαζεύονταν σε μια αποθήκη και ξεκούκιζαν το καλαμπόκι και η μία ήτανε αναγνώστρια, είχε ένα βιβλίο και διάβαζε και οι άλλες ακούγανε. Φαντάζεσαι μια τέτοια συντροφιά μια χειμωνιάτικη νύχτα; Να διαβάζει καλή λογοτεχνία; Πόσες συγκινήσεις, πόσα συναισθήματα ενώνει αυτή την παρέα εκείνη τη στιγμή, πόσο την ανεβάζει σε αισθητικό επίπεδο, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει αυτό το πράγμα;
Λοιπόν, μπορούμε να ξαναζήσουμε τέτοιες ανθρώπινες στιγμές, να ξαναβρεθούμε σαν άνθρωποι. Αυτό είναι το σημαντικό, αυτό πρέπει να αναζητήσουμε, το τι θα φάμε και πως θα επιβιώσουμε είναι άλλο πρόβλημα το οποίο επίσης μπορούμε να λύσουμε πάρα πολύ απλά.

Με την τεχνολογία που έχουμε σήμερα, -αφού την πληρώσαμε που την πληρώσαμε πανάκριβα- μπορούμε να κάνουμε τα πάντα από το χωριό μας. Μέσα από το ίντερνετ μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, και συγχρόνως να αξιοποιήσουμε και τη γη μας, γύρω γύρω. Όπου να ‘ναι τέτοια θα κάνουμε, θα φυτεύουμε μαρούλια να τρώμε, θα έχουμε και μια κατσίκα που είναι η αγελάδα του φτωχού, γιατί βγάζει τα πάντα: γάλα, τυρί, βούτυρο, ότι θες…

Δεν αρκεί απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε! Πρέπει να ξαναβρούμε τα συναισθήματά μας τα χαμένα, πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Είναι δύσκολα τα πράγματα για τους νέους. Για μας ήταν πιο εύκολα, γιατί στους νέους το σύστημα βομβαρδίζει την ψυχούλα τους. Εμάς μας δέρνανε, μας κλείνανε στις φυλακές, μας εκτελούσανε. Εντάξει. Είμαστε ζωντανοί όμως.

Ο πολιτισμός είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων και η παιδεία τους. Αυτό είναι πολιτισμός. Δεν είναι τα μάρμαρά μας! Στην Ελλάδα, σήμερα, ποιος παράγει τέχνη και πολιτισμό; Έχουμε βουλιάξει εντελώς. Που είναι οι διανοούμενοι να βγούνε μπροστά; Να δώσουνε διέξοδο, να δώσουνε ελπίδα; Δεν ξέρω.

Κάθε χρόνο βγαίνουν εκατοντάδες χιλιάδες από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά μας Ιδρύματα. Είδε κανένας καμία θετική επιρροή στην κοινωνία από την παιδεία αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων; Ε, δεν βλέπω μέσα στην κοινωνία κάποιον από αυτούς που να 'χει παιδεία! Άλλοι ‘γιναν υπουργοί, άλλοι ‘γιναν βουλευτές. Η ικανότητα απορρόφησης του συστήματος της αθωότητας και της προσωπικότητας του ανθρώπου στην εποχή μας είναι τρομακτική.
Ό άνθρωπος μεταλλάσσεται συναισθηματικά, ψυχολογικά, βιολογικά, πνευματικά. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Καθημερινά τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, αν θυμάμαι καλά, το οποίο μιλούσε για την θηλυκοποίηση των ανθρώπων μέσω της διατροφής που μας επιβάλλουν. Ξέρεις με τι ταχύτητα περνάνε τα χημικά στη διατροφή μας; Ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς τους συγχρόνους Φρανκενστάϊν που εν ονόματι της επιστήμης βάζουν τα βρωμοχέρια τους στα μυστικά της φύσης και προσπαθούν να την αντιγράψουν, να την μετατρέψουν σε εργαστήριο, να την ελέγξουν, να την υποτάξουν;

Κι από την άλλη μεριά λέει ο Ελύτης, κάπου, ότι με τα εργαλεία ενός υψηλού ανθρωποκεντρικού τεχνοκρατικού πολιτισμού, προσπαθούμε να διορθώσουμε τις βλάβες που επέφερε στον πλανήτη και στην κοινωνία ένας ανθρωποκεντρικός – τεχνοκρατικός πολιτισμός. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο βρίσκεται σήμερα ο άνθρωπος! Σαν το χαμστεράκι στο κλουβί που γυρίζει συνεχώς στη ρόδα, χωρίς να το οδηγεί πουθενά!

Κι ο Κέφνερ, ένας άλλος μεγάλος πνευματικός άνθρωπος, λέει, ό,τι κάθε επινόημα, κάθε εφεύρεση του ανθρώπινου μυαλού το υιοθετεί το σύστημα, το παίρνουν οι πολυεθνικές. Δες σήμερα, (οι γερμανοί το ‘παν πρώτοι, τότε που είχαμε τα κινήματα της γερμανικής νεολαίας) τα πανεπιστήμιά μας είναι campus, είναι στρατόπεδα που παράγουν ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Δες και όταν ξεχωρίζουν κάποια μυαλά, πώς τα επισημαίνουν αμέσως από το δεύτερο - τρίτο έτος, οι πολυεθνικές εταιρίες, τα καπαρώνουν και τα παίρνουν…

Τώρα, αν σκεφτεί κάποιος, πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος και μάλιστα ιδιοφυής, ένα εξαιρετικό μυαλό, που μετέχει της παιδείας του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού αποφοιτήσει να πάει σε μια πολυεθνική και να κάνει έρευνα για μικροβιολογικούς, χημικούς ή άλλους πολέμους; Αυτό είναι ακατανόητο!

Χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα για να αποδείξει ότι αυτό που συντελείται σήμερα, στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία; Διότι αν αυτός ο ιδιοφυής άνθρωπος είχε αποκτήσει πραγματικά κάποια παιδεία, δεν θα πήγαινε να διαθέσει τις γνώσεις του για να κάνει έρευνες για χημικούς πολέμους ή για το πώς η εξουσία θα υποδουλώσει π.χ. στην Αφρική για μια ακόμη φορά αυτούς τους λαούς, μέσα από τους οποίους πέρασε η πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και τους κατάπνιξε!

Και φωνάζουμε για τους μετανάστες... Τα λεφτά τους ζητάνε πίσω οι άνθρωποι! Ο δυτικός κόσμος απορρόφησε όλους τους πόρους τους, τους ρήμαξε, τους υποδούλωσε. Κι αντί λοιπόν να πούνε, ρε παιδιά, για καθίστε, να δώσουμε τη δυνατότητα σ’ αυτούς τους λαούς να φτιάξουν την πατρίδα τους έτσι ώστε να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή, συνεπώς θα τους δώσουμε κεφάλαια πίσω, ώστε να συγκροτηθούν τα κράτη τους και να ζήσουν οι άνθρωποι στη χώρα τους κι όχι να φεύγουν απ’ την πατρίδα τους και να ζήσουν στα ξένα… Αλλά που να τη βρεις τη λογική;

Βλέπεις όλοι είναι εναντίον της τρομοκρατίας αλλά κανείς δε λέει ότι είναι εναντίον της βίας! Κανένας.

Είμαι εναντίον της βίας, όπως είμαι και εναντίον της εξουσίας. Όταν λοιπόν κάποιος μιλάει για τρομοκρατία δεν μπορεί να αναφέρεται μόνον σε ένα παιδάκι, σ’ έναν Παλαιστίνιο ή κάποιον απ’ αυτές τις χώρες, το οποίο κάτω από την καταπίεση αιώνων του λαού του, που έστω γιατί πιστεύει ότι θα πάει στον παράδεισο, φορτώνεται με δυναμίτιδα και τινάζει στον αέρα την ίδια τη ζωή του «μετά των αλλοφύλων», που λένε και οι Εβραίοι στα Ευαγγέλια.

Αυτός είναι τρομοκράτης, αλλά ο πιλότος που πάει και βομβαρδίζει χωριά, νοσοκομεία, σχολεία σε μια χώρα και την καταστρέφει, παρασημοφορείται και είναι ήρωας; Αυτό, πραγματικά, δεν το καταλαβαίνω! Γιατί να ορίζουμε ως τρομοκρατία την εξωθεσμική βία; Ενώ οι ίδιοι, και με το σύστημα και με τους πολέμους… διότι τι τα θέλουν όλα αυτά τα αεροπλανοφόρα, τα αεροπλάνα, τα τανκς; Λοιπόν, αυτοί είναι οι τρομοκράτες!

Πολλοί, ξαφνικά από επαναστάτες γίνανε πολιτικοί και μπήκανε σε παιχνίδια, τέτοια, που ήταν και άγνωστα και ανήθικα, που δεν τα καταλάβαιναν δηλαδή. Και δεν μπορούσα να βλέπω τους συντρόφους μου… Όμως, οι περισσότεροι από όσους τουλάχιστον ξέρω και έχω επαφή, κυρίως τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου που ήμασταν φυλακή μαζί, όλοι είναι ενδιαφέροντες άνθρωποι. Γράφουν, μελετούν, ασχολούνται ακόμα με πράγματα αλλά σε μια άλλη πορεία σκέψης πια…

Γιατί πρέπει να μαθαίνουμε αντί να κοιτάμε, να βλέπουμε, να εμβαθύνουμε σ’ αυτό που βλέπουμε, σ’ αυτό που σκεφτόμαστε. Είναι καλά παιδιά, και όταν συναντιόμαστε, είμαστε πάντα φορτισμένοι από συγκίνηση. Κλαίμε, συχνά, κιόλας. Ναι, κλαίμε.

Εγώ, από την άλλη, όταν συνειδητοποίησα τι συμβαίνει, κι ότι τέλειωσα μ’ αυτή την ιστορία, ήμουν σχεδόν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Δηλαδή, έλεγα, τώρα τι κάνεις; Τότε η Ρηνιώ πήρε το πρώτο μας σκυλί, την Stormy, ένα λυκόσκυλο. Και αυτή με έμαθε να ξανασκέφτομαι και να βλέπω τις ομορφιές του κόσμου, κι ότι η ζωή είναι όμορφη, είναι πάρα πολύ όμορφη, έχει πάρα πολύ όμορφες στιγμές. Μια μέρα είναι γεμάτη αιωνιότητες. Εάν μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε κάθε στιγμή, ποιοι είμαστε και που είμαστε.

Μέσα από την Stormy, λοιπόν, και την παρέα μαζί της αναζήτησα νέα μονοπάτια σκέψης. Ξέφυγα από τον ορθολογισμό του Μαρξισμού -ντε και καλά- και άρχισα να ανιχνεύω τελικά το ποιός είμαι εγώ και ποιά είναι η φύση που με περιβάλλει. Πώς ήρθα εδώ, τί κάνω, από πού ήρθα, πού θα πάω;

Κι έτσι έγραψα το πρώτο μου βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», οπού ξεμπέρδευα πια με όλο αυτό το άγχος και τους κόμπους που κουβαλούσα μέσα μου. Και μετά έγραψα και το δεύτερο το «Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;» οπού ξέμπλεκα πια με την πολιτική: ότι η πολιτική είναι ένα χυδαίο, ανήθικο και βρώμικο παιχνίδι και δεν μπορεί ένας άνθρωπος να παραμείνει αθώος συμμετέχοντας στην πολιτική. Ξεμπέρδεψα επίσης με την εξουσία, με τη βία και με την οργάνωση. Μετά έγραψα το τρίτο βιβλίο, «Τα κεραμίδια στάζουν», όπου ανιχνεύω τους ανθρώπινους και κάποιους άλλους δρόμους επίσης, και μετά έγραψα «Το κλειδί είναι κάτω απ΄ το γεράνι», που είναι το καταστάλαγμά μου, είναι πρόταση ζωής διαφορετικής. Μετά γράφω τη «Ντομάτα με γεύση μπανάνας» που καταγγέλλω όλον αυτό το θεσμό των λεγομένων επιστημόνων, οι οποίοι ‘κάναν αυτά τα πράγματα… Ε, και στο μέλλον φιλοδοξώ να γράψω ένα τελευταίο βιβλίο.

Τώρα, ένα από τα μεγάλα προβλήματα που έχουμε στην Ελλάδα είναι ότι το δημόσιο αποτέλεσε την αποθήκη όλων των ρουσφετιών όλων των πολιτικών. Ρουσφέτι, ρουσφέτι, ρουσφέτι! Άκουγα ότι στη Γερμανία, υπάρχει μονιμότητα αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι, εκεί, απαγορεύεται να απεργήσουν, γιατί ο δημόσιος υπάλληλος είναι κρατικός λειτουργός. Και οι μισθοί τους είναι πολλές φορές χαμηλότεροι από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Γιατί; Γιατί ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα, κάθε μέρα πρέπει να αποδείξει την ικανότητα, την παραγωγική του ικανότητα στο αφεντικό για να μπορέσει να παραμείνει. Ενώ ο δημόσιος υπάλληλος από τη στιγμή που διορίζεται, είναι για όλη του τη ζωή.

Εμείς, εγώ με τη Ρηνιώ για παράδειγμα, ξέρουμε τέσσερις- πέντε ανθρώπους -συγγενής μας, όχι στον περίγυρο- που διορίστηκαν χωρίς αξιολόγηση, χωρίς κάποια μόρφωση ιδιαίτερη, λόγω του βουλευτή που ψήφισαν. Για να μην πω για μια ξαδέρφη μου, μέλος του ΚΚΕ, αν και τόσα χρόνια που ήμουν σε εξορίες-φυλακές, δεν είχε εμφανιστεί ποτέ και γι αυτό δεν την είχα γνωρίσει, επικοινώνησε κάποια στιγμή μαζί μου, επειδή νόμιζε ότι είχα επαφές με την Κυβέρνηση, για να μεσολαβήσω, ώστε να διοριστούν οι γιοί της… Που λες; Ανθρωποφύλακες! Ε, τρελάθηκα.

Στο δημόσιο, λοιπόν, στην Ελλάδα, μόνο κρατικοί λειτουργοί δεν είναι, αυτοί οι περίφημοι δημόσιοι υπάλληλοι. Υπάρχουν και άνθρωποι βέβαια που δουλεύουν, αλλά πώς να ξεκαθαρίσουν αυτά τα πράγματα, με τα ρουσφέτια τους; Άσε, που και να μπορούσες, για να τους απολύσεις, θα έπρεπε να τους δώσεις αποζημιώσεις, συντάξεις… Και τι; Να ξαναγίνουμε πλατεία Κλαυθμώνος; Άλλωστε, δεν ξέρουμε με ποιους πολιτικούς έχουμε να κάνουμε; Κάθε φορά που θα έρχεται καινούρια κυβέρνηση θα απολύει τους προηγούμενους δημόσιους υπαλλήλους και θα γυρίζει στους καινούριους και άντε να γίνει δουλειά εκεί μέσα!

Το Σύνταγμα αν είναι να αλλάξει; Εγώ δεν ξέρω, δεν είμαι και μορφωμένος, αλλά γνωρίζω κάτι: Αν θέλουμε να ανοίξουμε ένα δρόμο όπου θα έχει κάποια δυνατότητα ο κόσμος να εκφραστεί, αυτός είναι το εκλογικό σύστημα που λέγεται απλή αναλογική, ώστε να εκφράζονται όλες οι ομάδες μέσα στο κοινοβούλιο και αυτό ίσως υποχρεώσει τελικά, τις όποιες πολιτικές δυνάμεις σε συνθέσεις και συνεργασίες. Κι αυτό, θα σημάνει ένα σημαντικό βήμα προς τον πολιτικό πολιτισμό.

Όταν βλέπεις την Παπαρήγα από τη μια, τον Τσίπρα από την άλλη, τον Αλαβάνο απ’ την άλλη, τον Κουβέλη απ’ την άλλη, ο καθένας να τρέχει και να λέει τα δικά του, και ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν, τι σκατά Κυβέρνηση να κάνουνε; Άντε και να ψηφίσουμε ένα εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής, άντε και να βγούνε, θα μπορέσουν να το κρατήσουν; Σ’ ένα μήνα θα το διαλύσουν. Εκεί στηρίζεται και το περίφημο πλειοψηφικό, το οποίο, λέει, θέλουμε σταθερές κυβερνήσεις και κολοκύθια…

Ξέρεις ποια είναι η πεποίθηση μου; Ότι οι άνθρωποι οι έξυπνοι φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια της ζωής τους. Θα φέρω ένα παράδειγμα: Πριν καιρό ήμασταν καλεσμένοι σε μια γιορτή, όπου ήταν όλοι καθηγητές πανεπιστημίων, επιστήμονες, κλπ. και πήγαμε και τους βρήκαμε πάνω σ’ έναν καβγά. Γιατί λές; Τότε, είχε διοριστεί ο Χριστόδουλος, ο Αρχιεπίσκοπος, και όλη η συζήτηση ήταν σχετικά με αυτόν: και αμάν ο Χριστόδουλος, και δώσ’του ο Χριστόδουλος, και είναι κίνδυνος ο Χριστόδουλος…

Κάποια στιγμή γυρίζω και τους λέω, τι Χριστόδουλος ρε παιδιά, ποιός είναι ο Χριστόδουλος; Από πού κι ως πού αποτελεί κίνδυνο ο Χριστόδουλος για το επαναστατικό κίνημα; Τι λέτε; Δεν βλέπετε τον καταναλωτισμό που μας οδηγεί; Και πετάγεται κάποια και μου λέει: «γιατί είναι κακό πράγμα ο καταναλωτισμός;». Λέω, ναι, γιατί αυτή τη στιγμή τρως τις σάρκες των παιδιών της Αφρικής. Κι όχι μόνον αυτό…

Τους είπα, αν νομίζετε ότι είναι ζωή αυτή που ζείτε με γεια σας και χαρά σας και με τα… τενεκεδένια φέρετρά σας θα ‘στε μια χαρά! Ξέραν την αλήθεια, ξέραν το άσκοπο της ζωής τους, τα ήξεραν, ήταν έξυπνοι άνθρωποι, αλλά φοβούνταν να την αντικρύσουν. Και θα πούνε κάποια στιγμή, τι κάνω ρε μαλάκα, που ζω; Είναι δυνατόν να είναι αυτή η ζωή μου; Πρωί, μεσημέρι, βράδυ… κι όταν τελειώνει η μέρα να λέω «Αχ! Έφυγε ακόμη μια μέρα!». Ένα κεράκι που έσβησε ακόμα ήταν, αυτό ήταν.

Βέβαια, για να αναλάβεις μια ευθύνη για μια χώρα, δεν χρειάζονται μονάχα οι καλές προθέσεις και τα τρυφερά συναισθήματα. Χρειάζεται και μια τεχνογνωσία πάρα πολύ υψηλή για να διαχειριστείς αυτό το φοβερό σύστημα το οποίο έχουν κάνει.

Σήμερα, παραδείγματος χάριν, αν κάναμε μια επανάσταση τύπου Οκτωβριανής, μπολσεβίκικης, και ανατρέπαμε το σύστημα, την επόμενη μέρα θα είχαμε χάος. Χάος! Τίποτα δεν θα μπορούσε να διορθώσει αυτή την καταστροφή. Γι' αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι να χτυπάμε, να καταργούμε, τις δομές του συστήματος και να το μεταρρυθμίζουμε προς τον άνθρωπο.

Μιλάνε τώρα για πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα, μα είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και να έχουμε πολεμικές βιομηχανίες; Λοιπόν, υπάρχουν πράγματα θεσμικά που πρέπει να αλλάξουν, αλλά όπως είπα, αυτά πλέον δε με ενδιαφέρουν, όσο δεν βλέπω κάτι να γίνεται. Εγώ μιλάω. Αυτό μπορώ να κάνω, αυτό κάνω, γράφω και κανά βιβλίο, τί άλλο να κάνω;

Είναι και ντροπή, νιώθω, εγώ, ντροπή. Όχι ντροπή, μάλλον νιώθω ένα αίσθημα κινδύνου, διότι υπό μία έννοια είναι και ολίγον φασισμός: εγώ, με το ένα πόδι στον τάφο, να διατυπώνω το όραμα της ζωής που θα ζήσετε εσείς. Δεν είναι φασισμός αυτό το πράγμα; Δηλαδή σ’ έναν κόσμο ο οποίος εξελίσσεται με τόση ταχύτητα τρομακτική, ένας άνθρωπος από το παρελθόν, ο οποίος σήμερα είναι ογδόντα χρονών, να ηγηθεί για τη ζωή των σημερινών παιδιών, η οποία αύριο θα είναι εντελώς διαφορετική;

Υπάρχει, άρα, ένα πρόβλημα ευθύνης. Και μου λέει η Ρηνιώ πολλές φορές, «είσαι απαισιόδοξος και σ’ ακούνε τα παιδιά και είσαι μες στη μαυρίλα!». Τι να κάνω, ρε παιδί μου; Στα ογδόντα μου χρόνια να λέω ψέματα; Είμαι απαισιόδοξος. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.

Οποιεσδήποτε άλλες διαδικασίες, η ιστορία πια μας πείθει ότι είναι επικίνδυνες. Σκεφτείτε αυτό το παλικάρι, τον Φιντέλ Κάστρο που πολεμούσε στα βουνά, αυτός ο ρομαντικός, ο ωραίος τύπος… δικτάτορας κατάντησε! Ο Τσε, ευτυχώς, σκοτώθηκε νωρίς, όπως κι ο Ιησούς. Οι δυο αυτοί έσωσαν την αθωότητά τους.

Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.

Η αγάπη είναι κάτι που το ζεις, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορείς να του δώσεις έναν ορισμό. Η αγάπη είναι αυτό που αισθάνεσαι. Η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της πραγματικότητας, η ψυχοσωματική εμπειρία, όμως, είναι του καθενός. Η αγάπη, είναι ένα συναίσθημα που είναι για τον καθένα ιδιαίτερο και για τον καθένα διαφορετικό επίσης. Δεν μπορείς να το ορίσεις απλώς σαν συναίσθημα. Σαν συναίσθημα το ορίζουμε, αλλά στην πράξη, στη ζωή μέσα στην υπόστασή του, είναι του καθενός εμπειρία. Όπως και ο έρωτας επίσης. Ο έρωτας. Αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα, το μοναδικό, το οποίο το έχουν βρωμίσει και το έχουν φορτώσει τόση σκουριά και τόση ανηθικότητα που πραγματικά είναι έγκλημα.

Αλλά αυτή ήταν και η κουλτούρα μας. Δηλαδή, εγώ θυμάμαι τις γυναίκες που κάθονταν στο σκαλοπάτι και βλέπαν ένα ζευγαράκι να πηγαίνει αγκαλιασμένο προς το βουνό απάνω και λέγανε: πάνε να βγάλουν τα μάτια τους! Λοιπόν, για τα παιδιά που μεγάλωναν και άκουγαν αυτά τα πράγματα, ο έρωτας σήμαινε «να πάνε να βγάλουν τα μάτια τους».

Είμαι με τη Ρηνιό από το 62 μαζί και από το 64 παντρεμένοι… Κατ’ αρχήν ο γάμος είναι καταναγκασμός. Τώρα, στον εικοστό πρώτο αιώνα, να παντρεύονται οι άνθρωποι! Τι είναι αυτό; Τι θα πει παντρεύομαι; Από την αρχή λένε ψέματα, από τους όρκους: αιώνια, μια ζωή… Τί λες, βρε μαλάκα! Σε λίγο, σε ένα, δύο, πέντε χρόνια, το σεξ τελειώνει πια, από κει και πέρα τι γίνεται; Θα ζήσετε και οι δυο με έναν έρωτα στη ζωή σας; Αν η σχέση ακουμπάει σε πολύ περισσότερα πράγματα, δηλαδή βρίσκεται σε ένα ίδιο φιλοσοφικό στίγμα, κι έχει πνευματικό ενδιαφέρον, μπορεί το ζευγάρι να ταξιδέψει και σε άλλους δρόμους ερωτικούς και να ξαναγυρίσει, κι όπως λέει ο Καβάφης, να γυρίσει με πλούτη, με φλουριά με καινούρια πράγματα και να εμπλουτίσει αυτή τη σχέση, αλλιώς αυτό το μέλι θα γίνει φαρμάκι και ο ένας θα μισήσει τον άλλον.

Η κατάσταση, δηλαδή, πρέπει να εκτονώνεται! Ο γάμος είναι κατάλοιπο της αντίληψης ότι ο έρωτας είναι αναπαραγωγική διαδικασία και τίποτα περισσότερο. Τέτοια φτώχεια γι’ αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα του ανθρώπου που λέγεται έρωτας; Αυτό είναι έγκλημα! Αρκεί να υπάρχει πολιτισμός. Όταν υπάρχει πολιτισμός σε μια σχέση…

Πιτσιρικάς συμμετείχα σε αυτό το όνειρο του κομμουνισμού ολόκληρος, κυτταρικά… και καμιά φορά μες το κελί σκεφτόμουνα μοναχός μου κι έλεγα, εντάξει, θα λύσουμε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων αλλά πως θα απαντήσουμε στο πρόβλημα όταν ένα αγόρι αγαπάει ένα κορίτσι και εκείνη δεν τον θέλει ή όταν ένα κορίτσι αγαπάει ένα αγόρι κι εκείνος δεν την θέλει, και βασανιζόμουνα και έλεγα πως θα το λύσουμε ρε παιδί μου αυτό το πράγμα; Πώς θα λύσουμε αυτό τον κόμπο; Και βρήκα, όμως, λύση: λέω, μα θα ‘ναι τόσο ελεύθερη και ανοιχτή η κοινωνία ώστε οι άνθρωποι, το κάθε αγόρι και το κάθε κορίτσι θα χει πολλές επιλογές γύρω του ώστε να μπορεί να ολοκληρώσει και να εκφράσει τις επιθυμίες του.

Ταυτόχρονα, δεν θα υπάρχουν άσχημοι και όμορφοι άνθρωποι, αυτό είναι μια εφεύρεση της ανώμαλης κοινωνικής αισθητικής που εδραιώσαμε. Η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου είναι ομορφιά, ο κάθε άνθρωπος μέσα του έχει ομορφιά, κουβαλάει ομορφιά κι όταν ανακαλύπτεις αυτό το πράγμα, όταν συνδέεσαι με αυτού του είδους την ομορφιά, όταν τέτοιου είδους είναι οι σχέσεις, ε, αυτές δεν κινδυνεύουν. Έστω και αν μπουν στη συνήθεια και στην κούραση, δεν κινδυνεύουν να εκφράσουν κάποια βαρβαρότητα ή δυστυχία κλπ. Θα ‘ναι μια πολιτισμένη πάλι όμορφη συναισθηματική, αγαπησιάρικη δύση αυτής της σχέσης, προσωρινής ή μονιμότερης.

Εγώ, δηλαδή, πιστεύω ότι η ζωή είναι αιώνια και κινείται με κύκλους: ζωή - θάνατος, ηδονή- πόνος, λύπη- χαρά κλπ. Εάν η ζωή δεν είχε αυτές τις συγκρούσεις, αν δεν υποχρέωνε ανά πάσα στιγμή τους ανθρώπους, να περάσουν τα συναισθήματά τους πάνω από την πυρρά, θα ήταν μια ζωή αδιάφορη, γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον η ζωή γιατί έχει αυτές τις συγκρούσεις!

Όμως αυτές οι συγκρούσεις πρέπει να στηρίζονται σε ένα υπόβαθρο πολιτισμού, αλληλοσεβασμού, αλληλοεκτίμησης, αναγνώριση της διαφορετικότητας, κατανόησης των αναγκών του άλλου. Και είπα, αν δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα δεν γίνεται τίποτα, γεννάται δυστυχία, πίκρα…

Αν θέλεις να ζήσεις μόνο χαρά στη ζωή σου… Δεν γίνεται αυτό! Σκεφτείτε, ρε, τι βαρεμάρα θα είχε η ζωή να ήταν σαν ένα συριανό λουκούμι που το γλύφεις το πρωί, το γλύφεις το μεσημέρι, το γλύφεις το βράδυ… Ε, δεν λες, αϊ σιχτίρ από δω;

Αλλά εκλογικεύσαμε τελείως την πραγματικότητα. Και αυτός ο Άγγλος ο φιλόσοφος και ποιητής, ο Blake, λέει, ότι η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της ρομαντικότητας, η φαντασία είναι δημιουργία. Χωρίς φαντασία δεν μπορεί να πορευθεί ο άνθρωπος. Εδώ ο γαλλικός Μάης είχε μια αντίφαση σε ένα απ’ τα συνθήματά του: «η φαντασία στην εξουσία». Μα, είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αυτά τα πράγματα; Φαντασία και εξουσία; Γι’ αυτό τα περισσότερα στελέχη του ‘γίναν μέλη των πολυεθνικών εταιριών.

Για την γενιά του Πολυτεχνείου; Τι να πω ρε παιδί μου; Μια εξέγερση με όνειρα και αιτήματα της νεολαίας εκείνη της εποχής την οποία απορρόφησε το σύστημα, τους έβγαλε υπουργούς, βουλευτές, και τέλειωσε η υπόθεση. Και τα αιτήματα και τα συνθήματα και τα όνειρα. Και το Πολυτεχνείο, έγινε σαν τις μυγοχεσμένες εικόνες του Χριστού που κρέμονται πάνω από τα δικαστήρια. Σουβλάκια έγινε, ότι θες έγινε, εκτός από κείνο που ονειρευόταν.

Γι’ αυτό δεν πάτησα ποτέ σε δεξιώσεις που κάνανε για αντιστασιακούς στο Προεδρικό Μέγαρο. Κάθε χρόνο δεν καλούσανε δαύτους; Του είπα κάποτε του Μίκη Θεοδωράκη, δεν καταλαβαίνεις ότι μ’ όλα αυτά που κάνουν, πως τάχα μου σε τιμάνε και τέτοια, ότι εσύ τους τιμάς; Τους τιμάς, δε σε τιμάνε! Όταν ένας άνθρωπος έχει μια ασφάλεια και μια καθαρότητα και πάει κάπου, ε, καθαρίζει και τους άλλους.

Δεν πήγα ποτέ σε προσκλήσεις. Εδώ, ανάβω το τζάκι μου. Και παράσημο μου είπαν να μου δώσουν, τους είπα να το βάλουν στον κώλο τους. Πήγα, μόνο, να μου δώσουν τα ένσημα, διότι ειδικά για τα 6 χρόνια που κάναμε φυλακή στη χούντα, μας δώσανε ένσημα, λες και δουλεύαμε! Ευτυχώς, όμως, γιατί έτσι πήρα μια αναπηρική σύνταξη.

Και τους χουντικούς τους δικάσανε. Αυτούς εδώ, ποιος θα τους δικάσει; Η ιστορία; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι να την γράψουν ακόμα, αν υπάρχουν άνθρωποι, γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Σε πενήντα χρόνια τα νερά του πλανήτη δε θα πίνονται! Αυτά λένε οι επιστήμονες με τον τρόπο που πάμε και καταστρέφουμε συνεχώς υδροφόρους ορίζοντες, τα ποτάμια, τις λίμνες, οι όξινες βροχές, κι όλα αυτά.

Θέλω να πω, ότι είμαι απαισιόδοξος. Γιατί; Επειδή είμαστε σ’ έναν κόσμο, ο οποίος είναι, πια, μια γειτονιά. Μια γειτονιά μικρή. Έχουνε μηδενιστεί σχεδόν οι αποστάσεις, συνεπώς και ο εφιάλτης των καταστροφών είναι κοινός.

Για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία του κόσμου είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα το οποίο θα φέρει την αλλαγή. Μια χώρα μόνη της, έστω κι αν καταφέρει τελικά να διαμορφώσει ένα διαφορετικό ανθρώπινο σύστημα, μια άλλη ποιότητα ζωής για τον λαό της, δεν είναι σίγουρη για το μέλλον όταν π.χ. στην Αλβανία χτίζεται πυρηνικό εργοστάσιο, στη Βουλγαρία το ίδιο, στη Ρουμανία πυρηνικό εργοστάσιο, στην Τουρκία πάνω στο σεισμογενές ρήγμα πυρηνικό εργοστάσιο…

Ο άνθρωπος υποτάχθηκε στην τεχνολογία αλλά δεν μπορεί να την ελέγξει. Παραδείγματος χάριν, τι πιο φυσικό θα ήταν, αφού τα πυρηνικά εργοστάσια αποδείχθηκαν ότι είναι πυρηνικές βόμβες κάτω από ορισμένες συνθήκες και μπορούν να καταστρέψουν, να μην μπορεί κανείς να χτίσει πυρηνικό εργοστάσιο χωρίς τη σύμφωνη απόφαση των όμορων χωρών.

Διότι αν εκραγεί το περιβόητο εργοστάσιο της Τουρκίας, καταστρέφεται η Ελλάδα, αν εκραγεί το πυρηνικό εργοστάσιο στην Αλβανία καταστρέφεται η Ελλάδα. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε εμείς; Τι μέλλον μπορούμε να διαμορφώσουμε; Κι αν δεν καταφέρουμε να πείσουμε τους Τούρκους, τους Αλβανούς και τους άλλους σε ένα κίνημα μιας άλλης ζωής, ενός άλλου τρόπου ζωής, στην αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ενέργειας, π.χ. ηλιακής ή άλλης; Αυτό ακουμπάει κι άλλα προβλήματα και δεν μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους στοιχειώδη προβλήματα! Που πάμε; Πώς μπορούμε να ονειρευτούμε εμείς σ’ έναν τόπο διαφορετικό αυτή τη στιγμή;

Συνεπώς πρέπει να συναντηθούμε και με τους άλλους λαούς. Δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον διαφορετικό αν δε διαμορφώσουμε πρώτα μια πολιτισμική ενότητα του κόσμου, διατηρώντας τη διαφορετικότητα του καθενός. Μέσα σε δυο αιώνες έχουμε καταστρέψει εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους ζωής.
Αυτό ήταν πλούτος για την ανθρωπότητα, και τον καταστρέψαμε, τον ισοπεδώσαμε. Πρέπει να βρούμε ότι διασώθηκε και να ξανανταμώσουμε γύρω απ’ αυτά τα πράγματα.

Γι’ αυτό πιστεύω, πάντα, ότι αν υπάρχει μια αισιόδοξη προοπτική αυτή είναι τα πολυεθνικά κοινόβια, δηλαδή, άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της γης οι οποίοι επιχειρούν να συμβιώσουν. Μου λέγε μια φίλη μου η οποία έχει ταξιδέψει πολύ σ’ όλο τον κόσμο κι έχει ζήσει σε τέτοιου είδους κοινόβια «Χρόνη, δεν μπορείς να φανταστείς τι θαύμα ήταν η ζωή. Διαφορετικά φαγητά, διαφορετικό φλερτ, διαφορετική έκφραση και συμπεριφορά του καθενός, διαφορετικές γιορτές, διαφορετικά γλέντια ακόμη και διαφορετικό φιλί!" Ίδια συναισθήματα όμως...

Ένας πλούτος, στον οποίο ζούσαν οι άνθρωποι, ούτε έπληττες, ούτε τίποτα, ο καθένας έκανε τη δουλειά του… Ε, μόνο έτσι θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, αλλά αυτά είναι πολύ δύσκολα πράγματα. Επιχειρήθηκαν στην αρχή με το μεγάλο χίπικο κίνημα, το οποίο το σακατέψανε με τα χημικά ναρκωτικά και τα ρέστα, και το τσακίσανε, το δυσφημίσανε, και βέβαια μετά το έκανε και μόδα το σύστημα. Είναι δύσκολα αυτά.

Όπως είναι και δύσκολο -επειδή όλοι μας, από την κούνια μας εισπράττουμε αυτή την κουλτούρα- να συνυπάρξουμε χωρίς προβλήματα, γιατί είναι φυσικό σε μια κοινότητα να υπάρχουν και τα ανθρώπινα προβλήματα, που τα περιγράφω και στο «κλειδί» με έναν τρόπο.

Πολλοί νέοι, μου στέλνουν οι περισσότεροι ποιητικές συλλογές… Το ενενήντα εννιά τοις εκατό των Ελλήνων είναι ποιητές! Και έρχονται και παιδιά που με ρωτάνε, πώς γράφεται ένα βιβλίο; Εγώ τους απαντάω το εξής: Βάλτε μια λευκή κόλλα μπροστά σας και πάρτε και ένα μολύβι και καθίστε. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αν έχετε να βγάλετε κάτι θα το βγάλετε, κι αν έχετε να γράψετε κάτι θα το γράψετε. Λευκό χαρτί και μολύβι! Τα άλλα όλα είναι εκ του περισσού. Αν θες να γράψεις με το συναίσθημά σου, με αυτό που πιστεύεις, με αυτό που σε συνεπαίρνει αυτή τη στιγμή, δε χρειάζεσαι τίποτα. Ούτε καμιά οδηγία, ούτε καμιά τεχνική. Καλύτερα άσε την κόλλα άσπρη μέχρι να σου ‘ρθει!

Καμιά φορά διαβάζω συγγραφείς που βλέπω πίσω στο βιογραφικό τους ότι πήγαν στην τάδε σχολή συγγραφέων… Εγώ έμαθα γράμματα απ’ την λογοτεχνία, από κει έμαθα και μαρξισμό, από κει έμαθα και κοινωνιολογία, από κει έμαθα και οικονομία. Διάβασα όλη τη Ρώσικη κλασσική και σοσιαλιστική λογοτεχνία, διάβασα όλη τη γαλλική λογοτεχνία, η οποία είναι καταπληκτική, διάβασα σύγχρονη αμερικάνικη λογοτεχνία. Μέσα από τη λογοτεχνία μαθαίνεις τη γλώσσα, μαθαίνεις να μιλάς, παίρνεις γνώσεις τρομακτικές από όλους τους χώρους... διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για την ελληνική πραγματικότητα και τις ευθύνες των ελλήνων πολιτών

Συνέντευξη με τον υπέροχο έλληνα φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη (1922-1997) που διέπρεψε στη Γαλλία.

Δημοσιογράφος
Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνον στις διαπιστώσεις… Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθειά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης:
Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος:
Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας…

Καστοριάδης:
Τι να κάνουμε… Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει… Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου…

Δημοσιογράφος:
Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτήν την περίοδο;

Καστοριάδης:
Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ’ ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος:
Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοί είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:
Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος
Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης:
Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης…

Δημοσιογράφος
Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης:
Κ.Κ.: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδο του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω… Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά έναν βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος:
Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης:
Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο… Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα… Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος:
Πώς την εννοείτε αυτήν την ευθύνη;

Καστοριάδης:
Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος:
Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη…

Καστοριάδης:
Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντας μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματα του.
Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».
-Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.
διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Δημοτικοί λαχανόκηποι στον καιρό της κρίσης και στην Ελλάδα ...

Ιδιαίτερα στην παρούσα δυσχερή περίοδο, που η διατροφική επάρκεια, για τα οικονομικώς ασθενέστερα νοικοκυριά, αποτελεί πρώτιστη ανάγκη.Συνυπάρχουμε, συνεργαζόμαστε, δημιουργούμε, μοιραζόμαστε.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως ο πιο κοντινός στον πολίτη θεσμός, δείχνει να πρωτοστατεί, διευρύνοντας όλο και περισσότερο τις πρακτικές αλληλεγγύης, που αγκαλιάζουν και στηρίζουν τους οικονομικά αδύναμους πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα, να αμυνθούν στην κρίση και να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τις ανάγκες των ίδιων και των οικογενειών τους.

Μετά τα συσσίτια, τη διανομή φαγητού κατ’ οίκον σε περιπτώσεις αδυναμίας μετακίνησης, τη λειτουργία κοινωνικών παντοπωλείων, φαρμακείων και ιατρείων, έρχονται οι δημοτικοί λαχανόκηποι.


http://www.localit.gr/?p=1803
διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω.

του Γιώργου Γραμματικάκη
Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.
Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.
Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.
Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.
Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.
Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς την κορυφή του λόφου. Ας παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.
To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.
Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη. διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ...